Артыкулы па тэме «gistarychnaya-pamyac»

Адыход ад кананічнага вобраза Кастуся Каліноўскага савецкага часу – рэч непазбежная, бо гэты вобраз стаў неад'емнай часткай мас-культуры і звязанай з ёй індустрыі. Піша Васіль Герасімчык.

Хто дабіваўся прыняцця закону, згодна з якім беларуская мова набыла статус адзінай дзяржаўнай? Хто супрацьдзейнічаў гэтаму? У падзеях нядаўняй гісторыі, якая, аднак, ужо сур'ёзна падзабытыя, разбіраецца Аляксандр Кур'яновіч.

У сваім эсэ гісторык Васіль Герасімчык апісвае малавядомыя акалічнасці, якія папярэднічалі перазахаванню астанкаў Кастуся Каліноўскага і яго паплечнікаў 22 лістапада ў Вільні, у тым ліку кампанію па дыскрэдытацыі нацыянальнага героя Беларусі, якая разгорнута невядомымі сіламі пасля выяўлення астанкаў і пачатковага плённага супрацоўніцтва беларускіх і літоўскіх навукоўцаў і ўрадоўцаў.

Ці не таму прысутнасць беларусаў была самай масавай на урачыстым перапахаванні астанкаў Кастуся Каліноўскага і яго паплечнікаў, што для нас гэта было не толькі актам ушанавання, але і пакаяння? Піша Інэса Кур'ян.

Вільня стала «нашай» падчас перапахавання парэшткаў паўстанцаў 1863—1864 гадоў . Такога масавага беларускага мерапрыемства ў гэтым горадзе не было з сакавіка 1944 года, калі там прайшлі ўрачыстыя хаўтуры пісьменніка Францішка Аляхновіча. Піша гісторык Аляксандр Пашкевіч.

У “Ночы расстраляных паэтаў” у Курапатах і “Ланцугу памяці” каля будынка КДБ узяло ўдзел небагата людзей. Аб тым, што замінае беларусам падняць галаву, разважае новы аўтар газеты ARCHE Сяргей Саланкевіч.

У чым прычына таго, што "Ноч расстраляных паэтаў" у Курапатах сёлета адведалі амаль выключна пісьменьнікі і грамадзкія актывісты, а звычайныя людзі праіграравалі? Страх? Дзяржава? Абыякавасьць? Лянота? Постмадэрнізм? Постпраўда?