Адносна будучыні Расіі сёння можна сустрэць самыя палярныя меркаванні. Хтосьці ставіцца крайне скептычна да магчымасці яе дэзінтэграцыі, іншыя, наадварот, лічаць, што гэта адбудзецца ледзьве не заўтра (з адпаведнымі картамі падзелу).

Шкарпэткі – гэта тайныя экраны сэксуальнасці, а ледзьве заўважныя палоскі на іх могуць адпавядаць месцу беларушчыны ў нашым грамадстве. Піша Сяргей Грунтоў.

Зацемкі на тэму "культура мовы"  – гэта займальная форма, часам агітацыя і прапаганда, часам эмоцыі, часам выкладанне прыватнага досведу.  Не варта чакаць ад іх захавання строгіх навуковых стандартаў. Піша Юрась Пацюпа.

Кіраўнік Беларускага кангрэса дэмакратычных прафсаюзаў Аляксандр Ярашук, які нядаўна ў эпатажнай форме заявіў пра свае прэзідэнцкія амбіцыі, ужо рабіў спробу стаць народным выбраннікам. Аляксандр Кур'яновіч  —  аб гэтым малавядомым сюжэце.

Ёсць меркаванне, што выраз "Белоруссия" (менавіта Белоруссия, а не Белая Русь), у расійскай мове паявіўся толькі ў XVIII ст., і быў запазычаны з польскай мовы. Сваімі меркаваннямі на гэты конт дзеліцца гісторык Андрэй Павач.

Шкарпэткі цяпер  – гэта не проста фабрычны выраб. Гэта голас душы беларуса, праява яго культурнага коду, матрыца калектыўнай свядомасці. Піша Паўліна Каржакова.

Сваё важкае слова ў бурлівай дыскусіі, якая не першы тыдзень ідзе ў сацыяльных сетках, як правільна – «гарбата» ці «чай», «чайнік» ці «імбрычак» і г.д. – прамаўляе Юрась Пацюпа.

Беларусы бралі вельмі актыўны ўдзел у стварэнні і ідэалагічным умацаванні Расійскай Імперыі – факт, які не кладзецца ў пракрустава ложа традыцыйных патрыятычных расказаў. Аб тым, засмучацца або ганарыцца з гэтай нагоды, разважае Андрэй Павач.

Знайшлі мужнасць гаварыць па-беларуску? Знайдзіце мужнасць не слухаць розных самазваных аўтарытэтаў, якія тлумяць вашу галаву. Піша Сяргей Запрудскі.